Thursday | January 17, 2008

-เปาะแปะ-







...


เปาะแปะ เม็ดฝนกระทบผืนดิน

ไอเย็นแทรกตัว ไอร้อนลอยล่อง


จากริ้วบางบางทอเป็นม่านฝน

บดบังอีกฝั่งฟาก


ใครกัน...ทำฟ้าร้องไห้

คำถามที่ยังเวียนวน


วันนี้ดูเหมือนใครคนนั้นใจร้ายนัก

ฟ้าถึงกับกรีดร้อง


เสียงของฟ้าช่างน่ากลัว

เธอ...คงเจ็บปวดไม่น้อย


ฉันนั่งเป็นเพื่อนเธอ

แต่ปราศจากคำปลอบโยนใด


เธอจงร้องไห้...ให้พอ

.

.

.

.

.

.

เปาะแปะ เปาะแปะ

ม่านฝนคลายเป็นริ้วบาง


เสียงสะอื้นของเธอหายไปแล้ว


เหลือเพียงร่องรอยบนผืนดิน

และอีกไม่นานไอร้อนจะลบเลือน


แต่...ฉัน


ยังอยู่เดิม

นั่งคุยกับเงาของตัวเอง


ไอเย็นจากข้างในควบแน่นกับความรู้สึก

เม็ดฝนค่อยค่อยสัมผัสสองแก้ม


ใครกัน...ทำฉันร้องไห้

คำถามที่ยังเวียนวน


ใครคนนั้นใจร้ายหรือฉันเลือกเอง

เลือกเป็นเหมือนฟ้า


คำปลอบโยนไม่มีค่าใด

ฉันจึงร้องไห้...ให้พอ

.

.

.

.

.

.

.

ผ่านไปแล้ว ไม่มีฝน ไม่มีน้ำตา

เหลือเพียงฉันกับฟ้า...เคียงข้างกัน


...
17-1-51
tanada

Posted by tanada at 16:35:00 | Permanent Link | Comments (0) |

Thursday | January 10, 2008

-บทกวีนี้เพื่อเธอ-

เพลงบางเพลงอบอุ่นใจเมื่อได้ฟัง

ความรู้สึกเศร้าปนเหงา...เจือจาง



ดอกไม้บางดอก...กลับมีคุณค่าเมื่อได้มอง

ทั้งที่มันแสนไร้ค่าแม้แต่หมู่แมลง



ไอร้อนจากดวงอาทิตย์

ให้ความรู้สึกต่างไปจากเดิม



หลังฝนตก...ไอเย็นยังลอยวนอยู่ในอากาศ

ให้ความรู้สึกใหม่เข้ามา



ฉันไม่ได้คิดจะยกผลประโยชน์ทั้งหมดให้เธอหรอกนะ

เพราะเธอหาใช่ทั้งหมดที่ทำให้ฉันหายใจได้



เธอแค่

...ทำให้เพลงฟังดูอบอุ่น

...ทำให้ดอกไม้น่ามอง

...ทำให้ไอร้อนกลายเป็นไออุ่น

...ทำให้ไอเย็นกลายเป็นพลัง



ฉันเพียง

...ฟังเพลงของเธอ

...มองดอกไม้ที่เธอชี้ชวน

...รู้สึกอบอุ่น

...รู้สึกมีกำลังใจ



เธอไม่ใช่ทั้งหมดที่ทำให้ฉันหายใจได้

ฉันยังคงเชื่อเช่นนั้น



เพียงแต่



หากไม่มีเธอ...ฉันมิอาจแน่ใจนักว่า

จะยืนหยัดอยู่บนโลกที่แล้งไร้ใบนี้ได้...เช่นไร



14.20 น.

คิดถึงเธอ...ผู้ที่ฉันสัมผัสได้เพียง...ในฝัน
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
สวัสดี

อยู่ๆก็คิดถึงเธอขึ้นมา และบทกวีนี้เกิดหลังจากรู้สึกเช่นนั้น

ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอมองกลับมา หรือ แสดงความเห็นใจในตัวฉัน

มันก็แค่เพียงความรู้สึกชั่ววูบที่เกิดขึ้น สักพักมันจะละลายหายไป เมื่อหัวใจฉันแข็งแรง

ฉันมักอ่อนแอเสมอ เมื่อเจอเรื่องราวที่แย่ ฉันควรมีใครให้คิดถึง และนั่นดูจะเห็นแก่ตัวเกินไป

ฉันขอโทษ...ที่มักหยิบยื่นความอ่อนแอให้เธอเห็น

เธอควรได้เห็นเพียงด้านที่เข้มแข็งเพื่อเธอจะได้ไม่หน่ายนักเมื่อเจอฉัน

หลายต่อหลายอย่างเป็นเพียงภาพลวง ทว่า ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอ มิได้ลวงหลอก

ก็แค่ ความรู้สึกดี ที่ มนุษย์พึงมีให้กัน

ฉันไม่คิดจะทำร้ายเธอ และ ยังอยากเห็นเธอมีความสุข

เธอเชื่อเรื่องของความฝันไหม

ในนั้น...เราเป็นอะไรก็ได้ที่เราอยากเป็น

ในนั้น...เรารู้สึกทุกอย่างได้ที่เราอยากรู้สึก แม้แต่ความรู้สึกที่เรียกว่า รัก

ในนั้น...เราทำได้ในทุกๆอย่าง

แม้จะทรมานมากมายเมื่อต้องพบเจออรุณรุ่ง แต่อีกไม่นานนักที่อาทิตย์จะลาลับขอบฟ้า

ณ เวลานั้น...ฉันจะได้จับมือเธออีกครั้ง...และฉัน...อาจเลือก...ไม่ตื่นขึ้นมา...อีกเลย



10-1-51

tanada
Posted by tanada at 15:43:26 | Permanent Link | Comments (0) |